KIBRIS'TA SOROSÇU OYUNLAR!

Rauf beyin deyişiyle  Barış harekatını ‘ Batı hiç affetmedi!’  1974 Barış harekatını kendi çıkarları için değerlendirdi. Sonra Türkiye’yi ambargoyla iflas noktasına getirdi.
1990’larda ise  açık saldırıya geçti.    Annan  planının propagandası     için  adaya 100  milyon dolar   ve uluslar arası ‘ekiplerini’ gönderdi.
2004’de  son perde  sahnelendi.  Altın vuruş  referandumla geldi.  Sonuç önceden belliydi.Karen Fogg ‘Evet’ çıkmazsa kabul etmeyiz’ demişti.   15 yıllık CIA/ sivil toplum / medya çalışması  ‘‘Yes  be annem!’le bitti.  Kıbrıs, bir darbenin içinden geçti.. Güney  Kıbrıs  Rum  Kesimi  o günden sonra    Avrupa Birliği  üyesiydi!
 
Ada,  AB belgelerine,    Kıbrıs  Cumhuriyeti olarak geçti. AB hukukuna göre çatışmalı bölgeler AB’ye  alınamazdı, Türkiye’nin garantörlük hakları vardı  AMA, AB, kendi hukukunu ihlal etti ve  Rumlar   adanın tek sahibi olarak tanındı!
 
KKTC Türkiye dışındaki ülkeler tarafından  tanınmadı. Ambargolar altında inledi.  İşsizlikle açlıkla yoksullukla terbiye edildi.  Yurtdışına gitmek için Rum pasaportuna muhtaçtı, malını satmak için ‘rum’ olmalıydı, iş imkanı ‘güneyde’ vardı,  çocuklarını ‘daha iyi eğitim’ diye ‘güneye’ yolladı.. Kıbrıs Türkleri üzerinde her türlü oyun oynandı. Sızma ve eritme politikası uzun yıllar boyunca uygulandı!
 
Batının söylemi hiç değişmedi…
 
‘İşgalci’ Türk askeri  adadan çekilmeliydi.
Türkiye Cumhuriyeti ‘ işgalci’ olduğunu kabul etmeliydi. 
KKTC  varlığına son vermeliydi!
 
 
Bugünkü yönetimin  kapalı kapılar ardında, Talat ile elele,  bu dayatmalara ‘he’ dediği,  artık telefon konuşmalarıyla da ispatlandı.  İş,  bunun Türk halkına nasıl anlatılacağıydı. Orada çuvallandı..
 
Türk halkı  Kıbrıs’da oynanan oyunla Avrupa Birliği’nin ne mal olduğunu  anladı.
 
Kıbrıs,  Doğu Akdeniz’in incisi, batının dinleme merkezi, Amerikan’ın Ortadoğu’ya en yakın olduğu mevzi!  Başına gelenler bu nedenleydi.  Arkasından hançerleyenler,  kendi milletinden olanlar  değil, Türk görünümlülerdi!
 
 Kıbrıs’sız bir Türkiye, İskenderun’u olmayan bir Türkiye ile eşdeğerdi!
 
 
 
 
  ‘Kıbrıslı’ olmak..
 
Psikolojik harp sanatı tüm ustalıklarıyla oynandı. Tüm kavramlar alt üst edildi. Kıbrıslı diye bir millet zorla dayatıldı. Soros’un  içerdeki ‘ekipleri’ ‘kıbrıslı’ oluverdi.  Türk yoktu Kıbrıslı vardı…’Türkler Kıbrıslı sevmez, Kıbrıslılar Türklerden nefret ederdi!’
 
Propaganda makinesinin  çarkları arasında kaybolanlar oldu.. Ambargolu adaya dolarlar akıyordu..
 
Ama ne yaparlarsa yapsınlar! Bu   adada  bir millet var. Binlerce yıllık bir geleneği sürdürüyorlar. Kitapları yokoluyor,  tarihleri bozuluyor, gelenekleriyle oynanıyor ama kuzeyde bir millet var. Binlerce yıl önce de oradaydılar. Şimdi de oradalar. Acıları ve umutlarıyla, muazzam hafızalarıyla,  ‘bereketçilerin’ *gözlerindeki kıvılcımı çocuktan toruna aktaran, bir millet var orada. Ben onları tanıyorum!
 
Türkiye’de nasıl   ‘Sevr’in bir ‘barış’  anlaşması olduğunu söyleme cüreti gösteren yazar çizerler varsa,  pek az olmalarına rağmen sesleri pek bir fazla çıkıyorsa, orada da arada ‘kaçaklar’ var?!
Burada  nasıl yaşam damarlarını,  kendi elleriyle kesmeye hevesli, beynini batıya kiraya vermiş olanlar varsa, Kıbrıs’ta da  uzun yıllardır ‘açık hava hapishanesinde’ yaşamaktan delirenler var.
 
Ben tanığım!
 
Ama kim ne derse desin, Soroscular istedikleri kadar,  Kıbrıslılık bilinci yeşertmek için aylar yıllar boyunca ‘proje’ üretsin,   orada  bir millet var.. Aynı dili konuştuğumuz, aynı dinden. Aynı gönülden ve aynı kültürden.  Batının havarisi olmuş, beynine lavman yapılmış  olanlar bile,  bir Girne gecesinde, sesizce mehtaba bakıp, kıyıya çarpan dalgalara ihanet gözyaşları dökerler…   Çünkü artık kimsesizdirler..Milletsizdirler.  Bir anda yapayalnız, tüm anıları yok edilmiş buluverirler kendilerini…
 
Öğretilmiştir, ‘Ne Türk ne Rum! Kıbrıslıyız!’ derler.  İşte  bu yalnızlık öldürücüdür. Tüm tarihinden soyunup, çırılçıplak kalmak kezzap tadındadır.  Baf’dan gizlice Girne’ye gelirken dağların tepelerinde korkunun cisimleştiği anları paylaştığı kişiler anlamsızlaşmıştır. ‘projeler bunun için yapılmıştır!  Bir gece vakti gürültü yerini sükunete bıraktığında,  yürekleriyle baş başayken, derinlerinde kalan kırıntı onları ağlatır! Ben buna tanığım!
 
Herkes hatırlasın Mustafa kemal’in sözlerini,  sahiplerinin sesi olanları boşverin…Kıbrıs,  Türkiye için  yaşamsal olandır. Türkiye’nin etrafına örülmek istenen duvarları çatlatandır!.   
 
Bizim ayrılmaz  parçamızın  ‘ sırttaki kambur’ olarak içimizden birilerinin beynine  kayıt edilmesinin tarihi ne? Onu da sorgulayın..
 
Neden  Gazze deyince sokaktayız da, Kıbrıs’da batının fırıldakları  sessizce izleniyor..
 
Ama ben şahidim, bu millet Kıbrıs’ın ne demek olduğunu çok iyi biliyor, Bugünlerde o dehşet sabrıyla,  düşmanla elele,  kırmızı çizgileri silmeye yeltenenleri izliyor…
 
Biliyor ki bu çizgiler,  silinebilir değildir.  Günü geldiğinde kan kırmızı,  oldukları yerde durdukları görülecektir...
 
Kıbrıs bariş harekatının 37. yılını anarken,   kaybettiklerimizin, şehitlerimizin  ruhu şad olsun